🏃		629.0 kcal

@navidjahanshahi just finished a 7.93km run, that lasted for 62 minutes.
This run helped navidjahanshahi burn 629.0 calories.

---

Description from Strava: (9pics) It’s been about 45 days since I last showed up on Strava. 17 of those days I literally couldn’t — they’d basically switched the country’s internet off. 4 days after that I figured out how to pass the restrictions… but honestly, I just didn’t have the heart.
Because I don’t see Strava as just an app. My journal, my memories, my photos, my business, my friends — my whole life kind of lives there. I used to spend three hours a day documenting everything. Now? Everything feels worn down and dragged out.
The internet speed — bless its soul — is trash. Uploading, downloading, even opening links is a battle. My income’s dropped too. We’ve had rough patches before, sure. But this time feels different. This time it feels like there’s no horizon. No hope. At least for me — I feel darker. I can see the signs of depression creeping in. Cute.
So what pulled me back?
This running group — the one I refused to officially join on WhatsApp because I was being dramatic — but a few of the members have always been kind to me, and this time too they kept me in the loop about their beautiful plan. Especially Hossein Madani — grateful for him.
He called Wednesday:“Navidoo, how are you? A few years ago you made that Iran map route in the city… can you come Friday and run it with the group?”
First thing I did? A quick mental check: is this political, factional, party-related?Looked okay. I proudly said yes.
Apparently it was part of a nationwide run, in memory of those thousands — mostly killed around the 18th and 19th of Dey.
Let me not say anything that would only embarrass the country’s leaders and land me in trouble. I’m already tied up inside myself. I don’t have money for courts or hospital bills. As we say, I’m alive by sheer lack of a burial shroud.
Hossein showed up, and we waited across from the Education Department building for the others. I hadn’t seen some of these friends in months — it made me genuinely happy. A few teenage athlete girls joined us too. It was an honor to run beside them. Though I don’t think they had long-distance experience yet — hopefully they don’t get addicted like we did!
Of course the GPS was acting up. And I didn’t have a proper map. The night before I’d opened the Telegram link, memorized the route… and still managed to mess up the ending.
I was supposed to turn after the juice shop. Instead I turned at Dehkhoda Street and accidentally annexed part of Turkey into Iran! So if you’re heading to Van, congrats — no passport needed anymore.
The activity ended well — mostly. I would’ve been happier if I hadn’t overheard that heated debate about Ahmad Zeidabadi, or if that random guy hadn’t followed us for fifteen minutes.
Organizing Hamfekr events has taught me something: you have to brief people better. For example, tell everyone beforehand that we might need to go slow, so the speed demons maybe skip this one. Or if someone knows new people want to join, they should inform the organizer first. Just my experience. Not law.
And personally, I think everyone’s angry right now. Maybe Gen Z is carrying the heaviest weight. I need to practice more mutual understanding.
Especially these last months — after listening to a few podcasts about “mind set” — I realized something unsettling: the person who stays in chaotic conditions to rebuild their country, and the one who self-destructs out of despair… both are, understandable.
Anyway, I was unlucky and missed breakfast with the group.
At Hadi Park they’d cut off the drinking water — said it’s Ramadan. Claiming Imam Hussein while somehow making Yazid look good. That’s all I’ll say.
Later we had an in-person gathering to process the painful news, hosted by Ghoorpashm, with special appearances by Maghsulala, Rab, and little Maghouli standing there all tall and elegant on her own.
At night we held the same gathering again, this time with Notri & Co and Time & Co — somehow decorated with Brazil memories. Both our Brazil and theirs.
P.S. Through all forty-something of these days, I never broke my running streak. It’s now 1,404 consecutive days. I recorded every single one on Strava. In this country, you learn how to use the bare minimum features even without internet. Even if it’s just one kilometer a day. Just…
The photos, the links, the captions — couldn’t upload those. If I ever get proper internet again, I’ll slowly upload and edit them. Though I doubt it. Because right now we’re basically standing at war-zero. The Middle East is a warehouse of gunpowder.
We just don’t know who’s going to strike the first match.

---

---

(۹ع) حدود چهل و پنج روز شد که نیومدم استراواع. البته هفده روزشو اصلاً نمی‌تونستم بیام، اینترنت کشور رو خاموش کرده بودن. و از چهار روز بعدش تونستم محدودیت‌ها رو دور بزنم ولی خب دل و دماغ‌ش رو نداشتم.

آخه من به استراواع یه جور دیگه نگاه می‌کنم. روزنوشت‌هام، خاطرات‌م، عکس‌هام، کسب و کارم، رفیق‌هام و خلاصه... زندگی‌م اینجاست. یادمه روزانه حدود سه ساعت مشغول مستندسازی بودم و حالا، همه‌چی فرسایشی شده.

سرعت نت که قوربون‌ش برم ریده! آپلود و دانلود لینک و عکس و مختلف شده و درآمدم هم کم شده. البته سال‌های پیش هم ما از این معضلات داشتیم ولی این‌بار فرق می‌کنه. و فرق‌ش اینه که آینده و امید نیست. حداقل خود من تاریک شدم. نشونه‌های افسردگی رو توی خودم می‌بینم. گاتوش!

ولی چی شد که باز اومدم... همین گروه دویی که توی واتسپ عضو نشدم و مسخره‌بازی درآوردم ولی تعدادی از اعضا که از همون اول بهم لطف داشتن و این بار هم منو در جریان برنامه‌ی قشنگ‌شون قرار دادن. مخصوصاً ممنونم از حسین مدنی عزیز.

حسین چهارشنبه زنگ زد که "نویدو چطوری؟! تو چند سال پیش یه نقشه‌ی ایران توی شهر درست کردی... میشه جمعه بیای با بچه‌ها همونو بودوعیم؟" که من هم اول یه چک کردم، سیاسی جناحی حزبی! دیدم اوکیه و با افتخار گفتم بعله.

5

گویا این یه برنامه‌ی سراسری دو بوده به احترام چهل‌م اون چند هزار نفری که عمدتاً طی روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه کشته شدن.

بذار چیزی نگم که جز بی‌آبرویی سران مملکت نیست و گفتن‌ش توسط من جز دردسر هیچ نتیجه‌ای نداره. من همینجوری توی خودم گره خوردم، دیگه پول سیستم قضایی و بیمارستان رو ندارم که بدم. به قولی، از بی‌کفنی زنده‌ام!

حسین اومد و رفتیم روبروی آموزش و پرورش منتظر دوستان. خیلی خوشحال شدم بعد از ماه‌ها رفیقامو دیدم. یه تعداد از دخترای نوجوان ورزشکار بهمون ملحق شدن که باعث افتخار بود دیدن و دویدن کنارشون، البته گویا سابقه‌ی دوی استقامت نداشتن و امیدوارم مثل ماها معتاد نشن!

البته جی‌پی‌اس که اذیت می‌کرد. و من هم نقشه‌ی درستی نداشتم. شب قبل توی تلگرام لینک رو باز کردم و مسیر رو حفظ کردم که در نهایت آخرای مسیر ریدم!

باید بعد از فالوده فروشی می‌پیچیدم که رفتم از دهخدا پیچیدم و قسمتی از ترکیه افتاد توی ایران! اگه بخواین برید شهر وان ترکیه دیگه گذرنامه نیاز ندارید!

10

فعالیت که به خوبی و خوشی تموم شد، البته تا حدودی! مخصوصاً اگه شاهد اون بحث راجع احمد زیدآبادی نبودم، یا اون یارو ربع ساعت دنبالمون نمی‌کرد خوشحال‌تر بودم.

همچنین تجربه‌ی برگزاری همفکر یه چیزایی بهم یاد داد، اینکه اعضای گروه رو بیشتر باید توجیه کرد. مثلاً به همه گفته بشه که احتمال داره شرایط ایجاب کنه که یواش بریم و کسانی که سرعت‌شون زیاده نیان.

یا اگه کسی می‌دونه که افراد تازه‌ای دوست دارن همراهی کنن بهتره قبل‌ش به برگزار کننده اطلاع بده. اینا تجربیات شخصی‌مه. و البته قانون نیست.

و شخصاً معتقدم که الان همه عصبانی هستیم و شاید بیشترین فشار روی نسل زد باشه. و باید درک متقابل داشته باشم.

مخصوصاً این ماه‌های آخر که چندتا پادکست راجع به "مدل ذهنی" گوش دادم فهمیدم که چه اونی که توی شرایط قاراشمیش کنونی می‌مونه تا کشورش رو آباد کنه، چه اونی که انتحاری می‌زنه، هردو قابل درک هستن!

15

البته بعد از دو کم سعادت بودم و صبحانه با دوستان رو از دست دادم. توی پارک هادی هم آب آشامیدنی رو قطع کرده بودن، گفتن ماه رمضونه. با ادعای امام حسین بودن روی یزید رو سفید کردن!

بعدش هم مراسم گفتمان حضوری خبر دردناک رو داشتیم به میزبانی قورپشم و حضور افتخاری مغسولالا، راب و ماغولی که تهنا‌تهنا وایساده خوش قد و رعنا وایساده.

شب هم همین مراسم رو باز برگزار کردیم با حضور افتخاری نوتری اینا و تایم اینا که البته مزین شده به خاطرات برزیل. هم برزیل خودمون هم برزیل اونا.

پ.ن. : تمام این چهل و خوردی روز تداوم دویدن‌م رو حفظ کردم، شد هزار و چهارصد و چهار روز. و همه‌شو با استراواع ثبت کردم، دیگه توی این مملکت یاد گرفتم چطوری بدون اینترنت از حداقل ویژگی‌های او استفاده کنم. حتی شده یک کیلومتر در روز. فقط...

عکس‌ها و لینک‌ها رو و به طور کلی کپشن رو نمی‌شد گذاشت. اگه به اینترنت درست و حسابی برسم ذره ذره آپلود و ادیت می‌کنم. که بعیده. چون الان تقریباً در نقطه‌ی صفر جنگی هستیم. خاورمیانه انبار باروته. فقط نمی‌دونیم چه کسی چه زمانی اولین جرقه رو می‌زنه!
20

(۱ اسفند، ۲۰ فوریه، جمعه)
یادآوری استراواعی امروز :

فعالیت‌ پارسال مثل امروز (۴۱عکس، پک مسابقه‌ی تاب‌آوری پرشن‌تریل رو باز کردم. با مخمل توی لوپ گپ و قدم زدیم. عصرش تولد امیرعلی بود، با اعضای همفکر جمع شدیم ال‌نان و امیر گفت می‌خواد منو بذار لیدر همفکر! اون موقع چه ساده بودم!)
https://www.strava.com/activities/13681500315

فعالیت دوسال پیش مثل امروز (۵عکس، شهربازی مراسم تعویض چراغ داشتن، آدم در زندگانی باید چراغ‌هاشو عوض کنه! پادکست بزرگ‌ترین امپراطوری عربی رو هم گوش دادم. حاکمان ما که اینا رو به ما درس می‌دادن، خودشون همین اشتباهات رو کردن!)
https://www.strava.com/activities/10803382538

فعالیت سه‌سال پیش مثل امروز (۱عکس، اپ استپ‌ن داشت آپدیت می‌کرد، کار نمی‌کرد خاک‌بر‌سرش!) (۱۱عکس، با قورپشم پیاده‌روی در شهر، حدس می‌زنم وسط پروژه نقاشی‌دیواری کارگاه سمیروس بوده باشیم)
https://www.strava.com/activities/8590843131

https://www.strava.com/activities/8592308826

Strava2hive

---

If you would like to check out this activity on strava you can see it here:
https://www.strava.com/activities/17476861067

About the Athlete: **

This is an automated post by @strava2hive and is currently in BETA.

If you would like to know more about the @strava2hive service, you can checkout our Frequently Asked Questions.