🇵🇱 Plan był inny. Wyszło dokładnie tak, jak trzeba 🏃‍♂️/ 🇬🇧 The plan was different. The outcome was exactly right 🏃‍♂️: March 30 2026

🇵🇱

Po spożyciu dużej ilości węgli w pierwszej części dnia pomyślałem, że to dobry moment, żeby zamiast zaplanowanego poniedziałkowego easy spróbować wejść w próg.

Teoretycznie wszystko się zgadzało — paliwo było, dzień wyglądał „naładowany”, więc decyzja wydawała się logiczna.

W praktyce popełniłem jednak kilka błędów żywieniowych i timingowych, które szybko się odezwały.

Po pracy, przed treningiem, zamiast konkretnego posiłku wjechała kawa, coś słodkiego i krótka drzemka. Przed samym wyjściem jeszcze szybki ryż w tubce — czyli znowu szybki strzał, ale bez stabilnego paliwa.

Początek biegu był zaskakująco dobry. Nogi niosły, tempo wchodziło, wydawało się, że wszystko idzie w dobrą stronę.

Ale to trwało krótko.

Już około drugiego kilometra zaczęły pojawiać się pierwsze sygnały, że coś jest nie tak. Tętno zaczęło rosnąć szybciej niż powinno na rozgrzewce, nogi robiły się coraz cięższe, pojawiło się lekkie drżenie.

Chwilę później było już jasne — odcięcie.

Zamiast wejścia w przebieżki i pierwszy odcinek progowy musiałem zwolnić, potem przejść do marszu, aż w końcu się zatrzymać. W środku uczucie wyraźnego spadku cukru, brak kontroli nad ciałem, zero możliwości kontynuowania planu.

Po kilku minutach postoju i uspokojeniu organizmu było już wiadomo, że tego dnia próg nie wejdzie.

Ten bieg zakończyłem dokładnie w momencie, w którym miał się zacząć właściwy trening.

🇬🇧

After consuming a large amount of carbs earlier in the day, I thought it would be a good idea to replace my planned easy Monday run with a threshold session.

On paper, it made sense — I was fueled, the day looked “loaded”, so the decision felt logical.

In reality, I made a few key mistakes with nutrition timing.

After work, instead of a proper meal, I had coffee, something sweet, and took a short nap. Right before the run I added a quick rice tube — another fast spike, but no stable fuel.

The beginning of the run felt surprisingly good. Legs were moving well, pace felt natural, everything seemed to be on track.

But it didn’t last long.

Around the second kilometer, things started to go wrong. Heart rate climbed too quickly for a warm-up, legs became heavier, and a slight internal shaking appeared.

A moment later — complete drop.

Instead of going into strides and starting the threshold work, I had to slow down, then walk, and finally stop. Clear signs of a blood sugar crash, no control, no ability to continue the planned session.

After a few minutes of standing and letting the body stabilize, it was obvious — no threshold work that day.

The run ended exactly at the point where the real workout was supposed to begin.

🇵🇱

Po krótkiej przerwie i uspokojeniu organizmu wróciłem na bieżnię, ale już bez żadnych ambicji.

Druga część to był zupełnie inny bieg. Wolny, kontrolowany, praktycznie regeneracyjny.

3,68 km w 30 minut, tempo około 8:09/km i średnie tętno 116 bpm. Bez szarpania, bez walki — czyste Z1 / dolne Z2.

I co najważniejsze — wszystko wróciło na swoje miejsce.

Tętno stabilne, brak narastania zmęczenia, brak „odcięcia”. Organizm się uspokoił i wszedł w tryb pracy tlenowej. Tempo równe, bez chaosu, bez ego.

To był dokładnie ten moment, w którym zamiast próbować ratować trening, pozwoliłem mu być tym, czym powinien być.

Lekkim biegiem.

🇬🇧

After a short break and letting my body stabilize, I went back on the treadmill — but this time without any expectations.

The second part of the session was completely different. Slow, controlled, purely aerobic.

3.68 km in 30 minutes, around 8:09/km pace, with an average heart rate of 116 bpm. No pushing, no struggle — pure Z1 / low Z2 work.

And most importantly — everything came back to normal.

Heart rate stabilized, no fatigue buildup, no more energy crash. The body settled and switched into an easy aerobic mode. Pace was steady, no chaos, no ego.

This was the moment where instead of trying to “save” the workout, I let it be what it needed to be.

An easy run.

🇵🇱

Finalnie ten dzień i tak zamknął się zgodnie z założeniem poniedziałku.

Nie było progu, nie było mocnego bodźca — ale była regeneracja, podtrzymanie objętości i przygotowanie pod kolejny trening.

Czasami plan nie wychodzi tak, jak zakładamy, ale jeśli dobrze zareagujesz w trakcie — efekt końcowy dalej może być właściwy.

I dokładnie tak było tym razem.

🇬🇧

In the end, the day still aligned with the purpose of a Monday session.

No threshold work, no hard effort — but solid recovery, volume maintenance, and preparation for the next session.

Sometimes the plan doesn’t go as expected, but if you respond well in the moment, the outcome can still be right.

And that’s exactly what happened this time.

This report was published via Actifit app (Android | iOS). Check out the original version here on actifit.io

Jogging